اشتراک
کد خبر: 20

اگر در ميان نامزدها و رقباي آقاي روحاني، افراطي و تندرو وجود ندارد، او با چه كسي از افراطيون و تندروها در ‏انتخابات سال 92 رقابت كرده كه پيروز ميدان بوده است؟

 

برخي روزنامه‌هاي دوم خردادي عكس مصاحبه رئيس‌جمهور با خبرنگاران داخلي و خارجي را به همراه عكس ‏يادگاري آقاي روحاني با رقباي خود كه شنبه بلافاصله پس از مصاحبه انجام گرفت، در صفحه اول خود به چاپ ‏رساندند و با تيتر درشت از قول رئيس‌ دولت نوشتند: "راي مردم در 24 خرداد نه بزرگ به تندروها بود". برخي هم ‏نوشتند پيام انتخابات 24 خرداد نه به افراطيون داخل و خارج بود. ‏

راستي كدام‌يك از نامزدهاي هشت‌گانه انتخابات سال 92 تندرو و افراطي بودند؟ كدام‌يك تندروي و افراطي‌گري را ‏نمايندگي مي‌كردند؟ اگر از آقاي روحاني سئوال شود، قاعدتا خواهد گفت هيچ‌يك! چرا كه او حاضر نيست عكس ‏خود را در يك قاب با تندروها و افراطيون داشته باشد.‏
روحاني در ديدار با رقبا گفت: "ما امروز همه هدف واحدي را دنبال مي‌كنيم. اين نشست نمادي از همدلي و ‏وحدت براي پيگيري منافع ملي است." ‏
پس اگر در ميان نامزدها و رقباي آقاي روحاني، افراطي و تندرو وجود ندارد، او با چه كسي از افراطيون و تندروها در ‏انتخابات سال 92 رقابت كرده كه پيروز ميدان بوده است؟ به نظر مي‌رسد به لحاظ اخلاقي اين درست نباشد كه ‏يك پهلوان با حريفي كه در وسط تشك كشتي نبوده و دست و پنجه با او نرم نكرده، خود را پيروز ميدان بداند و يك ‏تنه دستش را خودش به علامت پيروزي بالا ببرد. اگر در اين ميدان قرار باشد كسي دستش را به عنوان پيروز ‏ميدان بالا ببرد، اين شوراي نگهبان است كه اجازه نداده است عناصر تندرو و افراطي (بخوانيد كساني كه التزام ‏آنها به نظام، انقلاب، امام و اسلام مورد ترديد است) به رقابت‌ها راه پيدا كنند.‏
اگر هم گفته شود يكي از رقبا يا همه رقباي آقاي روحاني تندرو بودند، اساسا نشست همدلي و وحدت ديروز ‏سالبه به انتفاء موضوع خواهد بود. آيا آقاي روحاني با اين نشست و نماز جماعتي كه به امامت ايشان برگزار ‏شد، مي‌خواست اين پيام را برساند كه آنها هم سر به راه شده‌اند و از تندروي و افراط دوري كرده‌اند و به راه ‏اعتدال آمده‌اند! اگر چنين باشد اين مشمئزكننده‌ترين نوع تبليغات و غيراخلاقي‌ترين برخورد است.‏
اما نكته مهم ديگر كه تيتر اين مقال به آن اختصاص يافته، طرح موضوع "اپوزيسيون دولت" از سوي رئيس‌جمهور ‏است. ‏
آقاي روحاني در مصاحبه مطبوعاتي خود در پاسخ به سئوالي فرمودند: "نهادهاي ملي نمي‌توانند اپوزيسيون ‏دولت باشند. نهادهاي ملي كارشان تلاش و خدمت به كل ملت، كشور و جامعه است. دولت، قوه مقننه، قوه ‏قضائيه، نيروهاي مسلح، شهرداري‌ها، حوزه‌هاي علميه، دانشگاه‌ها و صدا و سيما نهادهاي عمومي و ملي ‏هستند."‏
اين سخن درستي است. در گذشته متاسفانه اين اتفاق افتاده است كه رئيس‌جمهور كشور اپوزيسيون دولت ‏بوده مثل بني‌صدر و برخي نمايندگان مجلس در دوره ششم با تحصن در مجلس، اپوزيسيون نظام بوده‌اند و نغمه ‏خروج بر حاكميت سر دادند و برخي از آنها هم اكنون به غرب پناهنده شده‌اند!‏
در همين انتخابات سال 88 برخي مقامات و نامزدها نقش اپوزيسيون نظام را بازي كردند و تا سرحد "مرگ بر اصل ‏ولايت فقيه" با منافقين و دولت‌هاي استكباري هم‌صدايي نشان دادند. در اين وادي هيچ ملاحظه و تسامحي نبايد ‏صورت گيرد و بايد قاطعانه با هر مقامي در هر نهاد ملي كه بخواهد اپوزيسيون‌بازي درآورد، برخورد شود و در اين ‏برخورد، بي‌ترديد مردم و نهادهاي ملي پيشگام خواهند بود.‏
اما در اين مورد بايد يك روشنگري انجام شود و معنا و مفهوم اپوزيسيون و مرز آن با نقد مشفقانه معلوم شود. ‏اپوزيسيون در اصطلاح سياست به مجموعه افراد و نهادهاي مخالف اصل نظام سياسي گفته مي‌شود(1) و يا ‏اپوزيسيون در لغت به معناي ضديت، مخالفت و مقابله است.‏
اگر قرار باشد رئيس دولت، نقدهاي مشفقانه مراجع عظام تقليد، رئيس قوه‌قضائيه يا رئيس قوه مقننه يا ‏نمايندگان و يا برخي مطبوعات و رسانه‌هاي مربوط به نهادهاي عمومي يا نهادهاي ملي را به حساب مخالفت و ‏ضديت با دولت بگذارد، مردم در درك مفهوم بيان جديد رئيس‌جمهور محترم دچار مشكل مي‌شوند. ‏
دولتي كه مستظهر به پشتيباني راي ملت و تنفيذ رهبري است، مخالفت و ضديت با آن حرام است، چه از سوي ‏يك نهاد عمومي باشد، چه از سوي گروه‌هاي سياسي و يا هر فرد از آحاد ملت. هيچ كس نمي‌تواند مجوز ‏مخالفت و ضديت با دولت را صادر كند. اگر چنين كند، حتما مي‌خواهد فتنه‌گري كند و در برابر راي ملت بايستد. ‏كاري كه عده‌اي روسياه در انتخابات سال 88 مرتكب شدند و دنيا و آخرت خود را تباه كردند و عده‌اي هم متاسفانه ‏در برابر اين ستم عظيم به نظام و آراي ملت سكوت كردند.‏
انتقاد از دولت يا به تعبير اسلامي آن، نصيحت به ائمه مسلمين يك تكليف است. اين تكليف در چارچوب عمل به ‏فريضه امر به معروف و نهي از منكر انجام مي‌شود.‏
اگر كسي چه از نهادهاي ملي و عمومي، چه از نهادهاي مدني و چه هر يك از آحاد ملت به اين تكليف عمل كرد، ‏نبايد برچسب تندرو، افراطي، بي‌سواد، زندگي‌كننده در عصر حجر، بيكار، متوهم و... و بالاخره اپوزيسيون دولت ‏برآن زد.‏
تفوه به اين مفهوم آن هم در شرايطي كه حتي رقباي آقاي روحاني با او عكس يادگاري به علامت همدلي، ‏همكاري و وحدت مي‌گيرند، چه معنايي دارد؟ كساني كه به نظام معتقدند هرگز در هيبت اپوزيسيون دولت ظاهر ‏نمي‌شوند. كساني كه نقد مشفقانه، رصد هوشمندانه، حمايت حكيمانه و همكاري صميمانه را در دستور كار ‏دارند، نبايد از اين سخن رئيس‌جمهور كه بوي بي‌مهري مي‌دهد، برنجند.‏
پي‌نوشت:‏
‏1- ويكي‌پديا، دانشنامه آزاد
اخبار مرتبط
نظرات
ارسال نظر

نظرات پس از تایید منتشر خواهد شد. آدرس ایمیلتان منتشر نخواهد شد.

آخرین عناوین
پربازدید ترین‌ها